Τα Πλαστά Διλήμματα

Αναδημοσιεύουμε το παρακάτω κείμενο λόγω της σημερινής συνάντησης Χριστόφια-Ταλάτ, όπου ανακοινώθηκε η δέσμευση και των δύο πλευρών υπέρ της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας. 

Ένα κείμενο του Χρύσανθου Λαζαρίδη:

Η ιστορική δικαίωση του… «ανόητου» Αντενάουερ!

 

Ξεχάστε, προς στιγμήν, τα Σκόπια και το Σχέδιο Ανάν… Θα σας πω μια ιστορία, από μια άλλη διαμάχη, όχι πολύ παλιά: Από το 1950 ως το 1989, επί 39 χρόνια, η Δυτική Γερμανία αρνιόταν να αναγνωρίσει το καθεστώς της Ανατολικής Γερμανίας. Από τα μέσα της δεκαετίας του ’60 η Ανατολική Γερμανία αναγνωρίστηκε διεθνώς απ’ όλα τα υπόλοιπα κράτη, ακόμα και από νατοϊκούς συμμάχους της Βόννης. Αλλά η Δυτική Γερμανία ουδέποτε την αναγνώρισε…
Το 1952 ο Στάλιν πρότεινε την επανένωση των δύο Γερμανιών και την ταυτόχρονη αποστρατιωτικοποίησή τους. Το περιβόητο εκείνο Peace Note του Στάλιν είχε το χαρακτήρα μιας «διζωνικής συνομοσπονδίας», όπου θα κυριαρχούσαν οι κομμουνιστές στο ανατολικό τμήμα και οι αντικομμουνιστές στο δυτικό. Η «ενωμένη» Γερμανία δεν θα ήταν ενιαία χώρα, δεν θα λειτουργούσε ο κανόνας της πλειοψηφίας, δεν θα είχε πλήρη κυριαρχία, ενώ προβλέπονταν πολλαπλά βέτο σε όλα τα επίπεδα και σε όλους τους τομείς της χαλαρής κεντρικής διοίκησης.
Ο καγκελάριος της Δυτικής Γερμανίας Κόνραντ Αντενάουερ το απέρριψε ασυζητητί. Εξήγησε ότι αυτό που προέβλεπε το Peace Note του Στάλιν ήταν περισσότερο «μια συγκυριαρχία ξένων επιρροών στη χώρα του παρά μια επανένωση»!
Διακήρυξε ότι προτιμούσε να παραμείνει η χώρα του διαιρεμένη, παρά να ενωθεί με τρόπο που μονιμοποιούσε την υποταγή της: «Καλύτερα διαιρεμένοι με ελπίδα ότι κάποτε θα επιτύχουμε πραγματική επανένωση, παρά ενωμένοι στην απελπισία».
Ο Τσόρτσιλ αποδέχθηκε ενθουσιωδώς το Peace Note του Στάλιν. Η κυβέρνηση Τρούμαν στην Ουάσιγκτον το συζητούσε σοβαρά. Ο Αντενάουερ πιέστηκε τότε να αποδεχθεί τη μοναδική ευκαιρία. Δεν υποχώρησε…
Επέμενε ότι η αληθινή ένωση θα ερχόταν όταν θα αποδυναμωνόταν διεθνώς η ΕΣΣΔ και θα διαλυόταν το ανατολικογερμανικό καθεστώς, που ήταν απολύτως εξαρτημένο από τη Μόσχα.
Τον αποκάλεσαν «ανόητο», «φανατικό» και τυχοδιώκτη.
- Του υπενθύμιζαν ότι η διπλωματία προϋποθέτει τη «ρεαλιστική» αποδοχή του άλλου, δεν στηρίζεται στην -πολύ αβέβαιη- προοπτική διάλυσης του αντιπάλου.
- Τους απαντούσε ότι η πολιτική δεν είναι τζόγος, δεν στηρίζεται σε βραχυχρόνιες ευκαιρίες αλλά σε μακροχρόνιες προοπτικές. Και ότι οι πολιτικοί -αντίθετα με τους διπλωμάτες- δεν βιάζονται να κλείσουν προβλήματα όπως όπως. Τα λύνουν όταν ωριμάσουν, δεν τα κλείνουν σε πρώτη «ευκαιρία». Γιατί αλλιώς δημιουργούν χειρότερα προβλήματα για το μέλλον.
Και ασφαλώς ποντάρουν στη μακροχρόνια αποδυνάμωση του αντιπάλου τους, για να κάμψουν την αδιαλλαξία του.
Ο Αντενάουερ διακήρυξε τότε ότι η «μη λύση» είναι απείρως προτιμότερη από μια «κακή λύση».
Αναθεματίστηκε γι’ αυτό από πολλούς. Αλλά δικαιώθηκε πλήρως. Και αναγνωρίστηκε η δικαίωσή του απ’ όλους.
Το πιάσατε το υπονοούμενο;

Στα παραπάνω, θα θέλαμε να προσθέσουμε και το εξής ερώτημα: Πόσα χρόνια μετά την Εθνική Ανεξαρτησία απελευθερώθηκαν η Κρήτη, η Θεσσαλονίκη, τα Δωδεκάνησα κ.ο.κ.;